A w maju...

JESTEŚMY WSZĘDZIE!

WSZYSCY MILUSIŃSCY, STRZEŻCIE SIĘ!

No i... Zrobiło się słonecznie...

I urokliwie...

A wszystkie stworzenia, duże i małe, jak na przykład:

Zapraszają mieszkańców dzielnicy Służew nad Dolinką

do obcowania

z przyrodą

The End?

Życzę Wam wszystkim - wierzącym i niewierzącym, poszukującym i sceptykom, gnostykom i agnostykom, tradycjonalistom i kochającym inaczej - aby nigdy nie opuściła Was nadzieja na nowe życie...

A czy to orzeł?

No cóż, jaki orzeł, taka wiosna...

Drogi K.,

Ostanio spieraliśmy się, czy robimy zdjęcia dla innych, czy dla siebie. No cóż, nie doszliśmy do porozumienia. Bardzo chciałabym mieć taką motywację, jak Ty. Pokazujesz  fotografie publiczności, czy to na stronach specjalistycznych czy to na konkursach, na których zresztą słusznie odbierasz pierwsze nagrody. Bo Twoje zdjęcia fascynują i porywają gdzieś daleko. I w przestworza powietrzne, i  w wodne głębiny. Kiedy idziesz na "manifkę", przynosisz stos ludzkich dramatów, kiedy robisz zdjęcie Twojej Mamie, to z taką uwagą i uczuciem, jakby  sam Whistler namalował portret swojej Rodzicielki. Zazdroszczę Ci tego realistyczno-uczuciowego podejścia do rzeczywistości. Bo ja, niestety, jestem dziwakiem. Nie mam chęci, by się obnażać wobec publiczności. Robię zdjecia dla siebie, a własciwie po to, żeby badać rzeczywistość "szkiełkiem i okiem". Fotografia odkrywa przede mną świat, zamknięty dla autystycznego ślepego dzieciaka, za którego wciąż sie uważam. To po prostu, moje okno na świat. Bez Niego byłabym nieskończenie bardziej uboższa...

Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie...